Biyografi

Erkan Cerit 7 Ağustos 1971'de İstanbul'da doğdu; 2012'ye kadar Şişli'de yaşadı. Babası Nihat Cerit film yapımcısıydı.

Kamera önüne ilk kez 1975'te çıktı: Zeki Ökten'in Hanzo filminde teknedeki çocuğu, aynı yıl Ülkü Erakalın'ın Bitirimler Sınıfı'nda Erkan'ı oynadı. Bunları Mehmet Dinler'in Perişan (1976) ve Kunt Tulgar'ın İnsanlık Uğruna (1981) filmleri izledi. On yaşlarında, setlerde aynalarla yapılan optik yanılsamaları öğrendi.

İlk bilgisayarı, Commodore 64'ün piyasaya çıkışından bir yıl sonra, on iki yaşında geldi; babasının İtalyan bir iş arkadaşının hediyesiydi. Kılavuzlar İtalyancaydı; programlamayı sözlükle çalışarak öğrendi.

1984'te, on üç yaşında, Commodore'un Türkiye temsilcisi Teleteknik'te çalışmaya başladı ve yetişkinlere programlama öğretti. 1986'da Goldstar Türkiye için serbest programcı olarak çalıştı. 1988'de Apple Türkiye'de çalışmaya başladı ve burada "Biro Yöntemiyle Statik Betonarme Hesabı" adlı yazılımı geliştirdi. Aynı dönemde temel sanat eğitimini ve dönemin yazılımlarını kapsayan bir masaüstü yayıncılık eğitimi aldı.

1991'den itibaren endüstriyel bilişime yöneldi: tekstil deseni tasarımı, bilgisayar destekli üretim, yerel ve geniş alan ağları, CNC programlama. Bu dönemde Uludağ Üniversitesi için bir mikrocerrahi video kayıt düzeneği kurdu.

1992'de Bursa'da yayına başlayan Flash TV'de jenerik ve alt bant sistemlerinin teknik altyapısında çalıştı. Aynı yıl Kanal 6'da Apple ve Silicon Graphics iş istasyonlarıyla üç boyutlu logolar ve haber stüdyosu grafikleri üretti.

1993–1995 yıllarında Sabah Yayın Grubu'nda teknoloji editörüydü ve Yeni Yüzyıl gazetesinin bilgisayar sayfasını hazırladı. Yazıları Sabah, Yeni Yüzyıl, Gün, Bugün, Aktüel ve PC Magazine'de yayımlandı. 1994'te, bu görevleri sürerken, sekiz ay boyunca Silicon Graphics'in basın danışmanlığını yürüttü.

1995'te Kanal 6'nın teknoloji programı Bilgi Çağı'nın metin yazarı ve görsel tasarımcısıydı; programın jeneriğini ve animasyonlarını yaptı. Aynı yıl Şişman ile Pişman adlı TV filminin müziğini yaptı. Sabah Yayın Grubu'nun teknoloji editörü olarak Deniz Kurdu planlı yaz tatbikatına katıldı ve on beş gün bir fırkateynde kaldı.

1996'nın ilk aylarında CHIP dergisinin yazı işleri kadrosundaydı. Şubat sayısındaki yazısı sanal gerçekliği ve tehlikeli ortamlarda bir robot bedenin uzaktan yönetilmesini (telepresence) konu alıyordu. Derginin okurlarına dağıttığı CD-ROM'ları ilk yıl o hazırladı. PC World ve Byte'ta da yazdı.

Aynı yıl Kanal E için borsa verisini canlı yayın grafiğine çeviren yazılımlar geliştirdi; 1996–1998 arasında kanalın sanal stüdyo ve üç boyutlu grafik altyapısını kuran ekipte yer aldı. ATV'de Siyaset Meydanı'nın jeneriklerini ve görsel kimliğini hazırladı; Kanal D, Ada TV ve Kanal T'nin seçim yayınları için veri otomasyonları yazdı.

1998–2005 yıllarında suni deri hammaddeleri ticareti, kimyasallar, tekstil, mobilya ve dokunmamış mensucat alanlarında şirketlerden oluşan Neotek Grup'ta kurumsal iletişim müdürü olarak çalıştı.

Aynı yıllarda CD-ROM projelerinin yazılım (authoring), görsel tasarım, multimedya tasarım ve üretim işlerini baştan sona üstlendi. "3 Kuşak Cumhuriyet" (1998) ve çocuklar için hazırlanan çevrimdışı internet simülatörü "Barış Manço ile İnternet" (1999) bunlar arasında.

2003–2008 arasında Saben'in büyük şehir meydanlarına kurduğu Digiboard açık hava dijital ekran ağının yazılım ve otomasyon mimarisini üstlendi. 2004–2005'te fotoğraf ağırlıklı bir fotoröportaj dergisi olan Nish'in kurucu ortağı, genel yayın yönetmeni ve fotoğraf direktörüydü; derginin görsel tasarımını yaptı ve fotoğraflarını çekti. İlk sayı Aralık 2004'te çıktı.

Stereoskopiye ilgisi 1995'teki tatbikatta, uzun menzilli bir silahın stereoskopik vizöründen baktığında başladı; NASA'nın Mars'tan gönderdiği stereoskopik fotoğraflarla sürdü.

2009'da Lu Chuan'ın City of Life and Death filminin görsel efekt ekibinde çalıştı. 2010'da Türkiye'nin ilk üç boyutlu sinema filmi Cehennem 3D'nin stereoskopik 3B yönetmeni oldu; filmin stereoskopik mastering, görsel efekt süpervizörlüğü ve dijital sinema paketleme işlerini yürüttü. Çekimler bittikten sonra filmin her planını, daha önce yazdığı bir hata bulucu yazılımı bu film için uyarlayarak stereoskopik mastering'den geçirdi. "Mastering aşamasının tüm amacı izleyici konforudur," diyor.

Aynı yıl Alman yapımı Iron Doors 3D'nin stereoskopik altyazılarını hazırladı; 2010–2011'de Dolby Türkiye için dijital sinema mastering işleri yaptı. 2010–2011'de Kanal D'nin Kazanmak İçin 1 Dakika yarışmasının grafik tasarım ve görsel efekt işlerini yürüttü. 2011'de Kıbrıs'ta Ada TV'de stereoskopi üzerine konuştu.

2011'den bu yana sinema, dizi ve reklam yapımlarının görsel efektlerini yapıyor. Bu işler arasında Mühürlü Köşk (2011), Benim Babam Bir Melek ve Niyazi Bey (2017), Babamın Günahları (2018), Çember, Behzat Ç., Söz Vermiştin ve Geniş Aile: Komşu Kızı (2019), 9 Kere Leyla, Saygı ve Ramo (2020), Çıplak ve Kırık Hayatlar (2021), Osman Sekiz, Barış Akarsu: Merhaba ve Antagonist (2022), Ölümlü Dünya 2 (2023), Sayara ve Adresi Olmayan Ev (2024) var.

2017–2019 arasında Devlet Tiyatroları için dijital sahne tasarımları yaptı: İstanbul Devlet Tiyatrosu'nun Alyoşa (2017) ve Kaçış 3: Kıyamete Çağrı (2019), Antalya Devlet Tiyatrosu'nun Zümrüdüanka (2018) oyunları. Alyoşa'da sahneyi tül perdeler ve katmanlı projeksiyonla bölerek gözlüksüz bir derinlik etkisi kurdu. 2019'da Ezel Akay'ın yönettiği Aldırma Gönül gösterisinin dekorunu projeksiyonla oluşturdu.

Yazmayı sürdürdü. 2010'da Broadcaster Info dergisinde Cehennem 3D'nin yapım sürecini anlattı; 2011'de Aktüel'in "30 Yıl Sonra Hayat Nasıl Olacak?" dosyasına katkı verdi ve kameraarkasi.org'da "30 Yıl Sonra Sinema Nasıl Olacak?" yazısını yayımladı. 2019'da ST Endüstri Radyo'da mekatronik ve modern tarım üzerine, 2025'te yapay zekâ, bulanık mantık ve görsel efekt üzerine konuştu. Yapay zekâyı "Photoshop gibi araçların devamı" olarak tanımlıyor.

2012'de İstanbul'dan ayrıldı: Asos (2012–2013), Kaş (2013–2015), yeniden İstanbul (2015–2016), Lüleburgaz (2016–2017) ve Ankara Çubuk'ta (2017–2018) yaşadı; 2018–2020 arasında yine Şişli'deydi. 2020'de İzmir'e, Konak'a taşındı.

Aynı yıl dijital resim ve fotoğraf çalışmalarını Instagram'da (@ecerit.art) paylaşmaya başladı. 2022'den itibaren eserlerini tuval baskı olarak üretti; eserleri Saatchi Art üzerinden koleksiyonerlere satıldı, ArtMajeur, The Artling ve Colorbox'ta sergilendi.

Şubat 2023'teki depremlerin ardından Deprem Koleksiyonu'nu, Mayıs ve Haziran 2023'te Mustafa Kemal Atatürk fotoğraf serisini üretti; Ağustos 2023'te "İyileştirilmiş Atatürk Fotoğrafları ve Sözleri" kitabını yayımladı. 2024'te ahşap üzerine rölyef "The Old Man and the Sea"i yaptı. Ocak 2025'te "Horses in Motion N.3" Dubai'de 7 × 3 metrelik tuval olarak basıldı.

Videolarının müziklerini kendisi yapıyor; çocukluğundan beri darbuka ve bendir çalıyor. 2021'de "Brain Massage: Old Like New" adıyla, bilinen melodileri yeniden yorumlayan bir remake denemesi yaptı. 2025'te Can Yücel'in "Sardunyaya Ağıt"ını besteledi ve Walt Whitman'ın "Song of Myself"inden serbestçe uyarladığı "Yine Ben"in sözlerini ve müziğini yazdı. 2026'da Lord Byron'ın "Darkness" şiiri üzerine "Karanlık"ı ve Esperanto şarkılar yayımladı.

Esperanto'yu, insan sesine ihtiyaç duyduğu ama şarkının söyleyeceğini melodiyle sınırlamak istediği parçalarda kullanıyor. "Esperanto kulağa Latincenin melodik hali gibi geliyor," diyor.

Aralık 2024'ten bu yana şiir yazıyor. "Şiir benim için sözlerimi melodiyle sadeleştirme çabası," diyor.

2012'den bu yana multiponik adını verdiği kapalı döngü tarım sistemi üzerinde çalışıyor; bu sistemde bir canlının atığı başka bir canlının girdisi oluyor. İlk denemelerini 2012–2014 arasında yaptı. 2015'te Multiponik metnini ve kentlerin kendi gıdasını üretmesini öneren BostanKent proje dosyasını yazdı.

Fikrin çıkış noktasını gençliğinde okuduğu, Mars'a insanlı yolculuk üzerine bir yazıya bağlıyor: "Çok uzağa, çok uzun süre gidecek insana bütün besini taşıyamazsınız."

Epistemik Dürüstlük Modeli adlı felsefi bir çalışma yürütüyor. Modeli, yanlışlanamayan ve doğrulanamayan uydurma ve sanılgılardan kurtulmanın bir yöntemi olarak tanımlıyor.